Akut faranjit

İnsan herşeyden nefret ediyor hasta olunca. Berbat, rezil bir durum. Ama daha rezili de var; iki sokak aşağıdaki Sağlık Ocağı‘nda muayene olmanız, bekleme süresi dahil, 10 dakika almışken, ilaçlarınızı almak için eczane eczane dolaşmak zorunda kalmak.

Tamam, tıp tarihinde akut faranjitten ölen olmamıştır belki ama yine de halsiz ve ateşliyken bunu yapmak sinir bozucu. Neymiş efendim, kurumumla (bkz. KKK) anlaşmaları yokmuş! Kızılay‘a inecekmişim de oraya arayacakmışım anlaşmalı bir eczane! Yok ablacım, sağol. Ver sen bana ilaçları. Hah, kaç para şimdi bu ikisi? 17 tl mi? Buyur şurdan 20 tl. Kızılay’a git get, eczane ara, elin apaçileriyle muhattap ol, en azından yarım saat de vakit harca, uğraşamam!

Sağlık sisteminden anladığım söylenemez ama bu işte bir terslik yok mudur? Vatandaş muayenesini olmuş, ilaçlarını yazdırmış. Buraya kadar sorun yok (en azından ben yaşamadım). O zaman ilaçlarını da kolayca alabilmeli değil mi? Ha, diyeceksiniz SSK veya Bağkur’lu olsaydın ilaçlarını ilk girdiğin eczaneden alır çıkardın büyük ihtimalle. Olabilir ama hastayım ben kardeşim!