Bir Steve Jobs klasiği… ve iPad.

Yerba Buena Center’daki tanıtımla birlikte insanlık tarihi değişmedi. Evet, kabul ediyorum. Ve hatta bir önceki yazıda belirttiğim tahminlerin ikisinde de ciddi biçimde yamuldum. iPad’de (artık Eskimolar ve Afrika’nın en ücra köşelerindeki birkaç kabile hariç herkesin bildiği üzere) klasik anlamda bir kişisel bilgisayar işletim sistemi yok. Temel olarak iPhone işletim sistemi üzerine kurulu bir ürün. Her ne kadar daha taşınabilir bir MacBook beklentisine girmiş bilgisayar meraklıları hayalkırıklığına uğradıysa da, Apple ürün gamına ve piyasanın durumuna göre iyi bir konumlandırma yapmış gibi görünüyor. Zira, o boyutlardaki bir üründen (9.7 inç ekran) MacBook performansı elde etmek ve bunu makul bir fiyata satabilmek günümüz teknolojisiyle neredeyse imkansız.

Makul fiyat demişken gelelim yamulduğum 2. noktaya… Aslında yamulmaktan ziyade şaşırdım demeliyim çünkü iPad 3G özelliği olup olmamasına ve harddisk seçeneğine göre 499-829 dolar aralığında satılacak. 750-1000 dolar arası diyerek üst limiti tutturduysam da şahsen 500 dolarlık bir ürün beklemiyordum. Neyse en azından fiyat konusunda yanılan bir tek ben değilim.  Piyasa gözlemcilerinin çoğu gibi Le Monde bloglarından L’actu en patates‘ın sahibi Martin Vidberg de Apple’ın sağını kollarken soldan ağır bir darbe almış durumda.

Apple tabletin gerçek devrimi. Hasskktr, pahalıymış!

Gelelim zurnanın zırt dediği noktaya… iPad Effectivement rezidansında kendine bir yer edinebilecek mi? Kısa vadede muhtemelen hayır ama uzun vadede sanıyorum evet.

Flash desteklemese bile sağladığı yeni Internet deneyimi, e-kitap olayı, iWorks, iPhone uygulamalarını çalıştırması, son derece keyifli olduğunu tahmin ettiğim video deneyimi, yazılım geliştiricilere sunduğu imkanlar vs… Her şey güzel. Fakat sonuç olarak iPad elit, niche bir ürün. Evde bir iMac, çantada bir MacBook Pro veya MacBook Air olmadıkça, uçağa binmeden önce NYT’de ne varmış yokmuş bir bakmak gibi bir derdiniz yoksa pek de sizin için değil iPad.

Ha, bu tespite katılsanız bile ikinci bir iPhone çılgınlığı görmeyeceğimizin garantisi yok, o başka.

Uzun bir bekleyişin ardından bugün geliyor…

Ya da geliyor mu? Veya gelen nedir tam olarak?

Kısa süre önce patlak veren Netbook furyasına Apple ilk başta ”biz o kadar ucuza kaliteli bi şey üretemiyoruz” gibi abuk bir yanıt verdiyse de bu yarışın dışında kalamayacağı açıktı. Aslında şöyle demek belki daha doğru: Apple, bu modanın biraz yerleşmesini bekledi ki, her zaman olduğu gibi yenilikçi bir ürünle piyasanın tozunu atabilsin.

Yaklaşık 2  saat sonra (27 Ocak, 10 am Pasifik) San Fransico’daki Yerba Buena Center’da başlayacak bir basın toplantısıyla Apple’ın tabletimsi, netbookumsu yeni ürününü tanıtması bekleniyor. Tabi ki iPhone OS 4 ve bazı başka yeniliklerin de açıklanacağı konuşuluyor aylardır. Ancak günün yıldızı şimdiden belli gibi.

Belli dedik ama aslında belli olan pek de bir şey yok ortada. Apple’ın serçe parmağını bile oynatma zahmetinde bulunmadan aylardır yalnızca teknoloji basınını değil dünyanın dört bir yanından köklü gazeteleri (Le Monde.fr’de 1. sayfadaydı arkadaş, höh!) de meşgul etmesini sağlayan meçhul ürüne dair sızdırılmış bilgi neredeyse yok denecek kadar az. Yukarıda da gördüğünüz gibi onlarca tahmin var sadece aletin neye benzeyeceğine dair.

Şeklini şemalini bilemem ama teknik özellik olarak birkaç tahminde bulunayım:

1- Bazı görsellerde olduğu gibi yeni üründe DVD-ROM olacağını ben şahsen sanmıyorum. MacBook Air’e DVD-ROM koymayan Apple, daha taşınabilir olması beklenen bu ürüne neden koysun ki?

2- Ekran boyutu olarak da piyasadaki çoğu Netbook ile en küçük MacBook arasında bir boyut olur kanımca. Yani 8-13 inç arası bir şey. Büyük ihtimalle de 10 ya da 11 inç.

3- İşlemci, harddisk ve RAM meselesine gelirsek… Bence Apple, piyasadaki çoğu Netbook’tan daha güçlü bir donanımla çıkacak ortaya. Zira, sadece Internet uygulamaları çalıştıran ama bi iTunes, iPhoto veya daha ağır bir program açınca kastıran bir bilgisayar Apple’a yakışmaz. Ayrıca, tablet formatının ve üründe olması muhtemel dokunmatik arayüzün grafik tasarımcılarınca kullanılması, yani Photoshop gibi fazla RAM kullanan programlarla haşır neşir olması ihtimali de oldukça yüksek.

4- Son olaraksa fiyat… Yeni ürünün çoğu Netbook’tan daha pahalı olacağı kesin. Yine de en ucuz MacBook’tan daha ucuz olması mantıklı olacaktır. 750-1000 dolar aralığı gibi geliyor bana…

Son olarak da bir temenni: Apple, Steve abim, aleti 3G anlaşmasıyla birlikte falan satmak gibi bir düşünceniz varsa, ya anlaşmalarınızı çabuk yapın ya da Türkiye’de kullanmak için kırmak mırmak gerekmesin. Saygılarımla.

Bakalım… Yamulursam da yamuldum diye ikinci bir yazı yazarım.

P.S. Apple, bokunu yerim ben senin! Şu yeni ürün de her neyse istiyorum, istiyorum, istiyorum. Call me Apple fan boy!

Yataktan kalktı, terliklerini giydi ve banyoya gidip elini yüzünü yıkadı. Akabinde işedi. İşedikten sonra bir an durup neden önce işeyip sonra ellerini yıkmadığını düşündü. O an bünyesini derin bir pişmanlık duygusu kapladı fakat buna rağmen ellerini tekrardan yıkamayı göze alamadı.

Yatak odasına geri dönüp gömleğini ve pantolununu giydi. Eşi Ceren 9310’un acı çığlılarına alışkın olduğu için uyanmamış, tam tersine mışıl mışıl, hatta ve hatta düşük bir desibel değerinde horlayarak uyuyordu. Yiğit kravatını bağlarken, yorganı Cerenin açıkta kalan kalçasını örtecek şekilde çekti. Daha evleneli 1,5 yıl olmuştu fakat Ceren’in kalça çapı, ufak çaplı bir zırhlı araç tamponuyla yarışacak düzeye erişmişti.

Bir mayıs günü, Starbucks’ta tanıştıkları o ilk günü hiç unutamıyordu Yiğit. Köpeği Zeplin ile çıktığı yürüyüşü yarıda keserek bir kahve molası vermişlerdi. Zeplin kahve içmeyi sevmediği için Yiğit kahve içecek, Zeplin ise havlayarak Starbucks’taki insanları rahatsız edecek, aynı zamanda eğer ortamda mevcutsa parlak çizgili adidas eşorfmanı ve beyaz convers’i olan kızların dikkatini çekecekti.

Zeplin’le Yiğit anlaştıktan sonra Yiğit Starbucks’tan buz gibi bir Java Chip Chocolate aldı, bahçedeki masaya bıraktı. Önce zeplini masanın ayağına bağladı, akabinde sandalyesine oturdu. Yiğit oturmuştu oturmasına ama sanki biraz önce söz veren kendisi değilmiş gibi huzursuzlanmaya başladı Zeplin. Yiğit “rahat dur oğlum”, “otur bakayım” gibi emirlerini bariton sesi ile çok kararlı bir şekilde veriyor, bu da karizmasının etrafa, bir ançuezli pizza kokusu gibi yayılmasını sağlıyordu. Artık Starbucks buram buram Yiğit kokuyordu. Nitekim Starbucks ahalisi buna kayıtsız kalamazdı. Takribi olarak 8 dakika geçmişti ki starbucks ahalisinin en “yollusu“ Ceren, Yiğitin masasına yaklaşarak Zeplin’i sevmeye başladı. Yaklaşık 10 saniye sonra ise korkulan oldu ve Ceren’in dudaklarından o mucizevi kelimeler dökülmeye başladı.

-Ne tatlı şeeey. Adı ne bunun?

Yiğit sevinçten altına edecek gibi oldu. Normal insanlar korkudan altına ederken Yiğit yine normal olmadığı bir alanda, alışılmış dışı bir davranış sergiliyordu. Köpek almasının altında yatan gerçek sebebi tekrardan hatırladı. Sonunda nefesini içine çekerek ;

-Zeplin, dedi Pavarotti edasıyla. Ceren ise:

-Çok tatlı bişey bu yaa. Ben şeni yerim yerim, oy oy oy ne çirkin şeysin sen yaaa, dedi.

İşte o an belki bu iki genç de farkında değildi ama dünyanın en kötü ilişkilerinden birisinin temelleri atılıyordu.

Fazla zaman geçmeden muhabbet koyulaşmaya başladı. Zeplin bu durumdan fazlası ile rahatsızdı.

-“Yiğit’in yanına bir de Ceren mi?” diye düşünürken uzun uzun havlıyordu. Korkudan altına etmek üzereydi ve bir şeyler yapması gerekiyordu.

Yiğit yıllardır obua çaldığından bahsederken, Ceren hayranlıkla onu izliyordu. Arada lipstick’ini çıkarıp dudağında anlamsızca gezdiriyor, bazen de lacivert yuvarlak kutulu nivea kreminden sürüyordu eline. Ceren sürdüğü kremi eline yerdirmeye çalışırken ayağında tatlı bir sıcaklık hissetmeye başladı. Mayıs ayında ugg giymenin cezasını çektiğini düşünürken Zeplin’in sağ ayağına işemiş olduğunu farketti.

-Ah seni yaramaz şey, seni çirkin şey, niye işedin bakayım ayağıma? Hmm, seni çirkin şey seni. Seni ben yerim yerim yerim dedi.

İşte bu noktadan sonra Yiğit’in tek hatırladığı şey nikah masasında Ceren’in böğrü yanmış yabani bir hayvan gibi “EVET” deyişiydi.

.

.

.

Yiğit odadan çıkmadan Ceren’e son bir kez baktı. Onu öpmek içinden gelmedi. Mutfağa gidip buzdolabını açtı. Peynir, zeytin, reçel, tereyağ gibi temel kahvaltılıkların bulunduğu kahvaltı seti’ni çıkardı dolaptan. Masaya oturmadan bir tane siyah bi tane de yeşil zeytin yedi.

Eğer annemi dinleseydim şu anda patatesli gözleme yiyor olabilirdim diye geçirdi içinden ve işe gitmek üzere yola koyuldu.

Cep telefonunu aşağı atmanın verdiği anlık cesaret yerini bir kaç saniye içerisinde korkuya ve çekinceye bıraktı. Bunları fazla düşünmek istemiyordu. Geride kalan hiç bir şeyi düşünmek istemiyordu artık. Neden buraya çıktığı bile umrunda değildi. Aldığı kararı uygulamaktan başka hiç bir şey yoktu aklında.

Boyundan biraz daha yüksek olan demir korkuluğa nasıl tırmanacağını düşündü, tırmanamazsam yere düşerim diye cevap verdi kendi kendine. Elini korkuluğa attığı anda havanın soğukluğuyla birleşen metal soğukluğunu köprücük kemiğine kadar uzanan bir şerit halinde hissetti. Hiç düşünmeden bir çırpıda tırmandı. Artık korkulukların arka tarafındaydı. Zor kısmı bitti dedi kendine. Kil Bill’de gelin hastaneden çıkıp ayak baş parmağını oynatınca aynı şeyi söylemişti. “Zor kısmı bitti”. Hayatı sona ererken bile kendi kendine Tarantino göndermesi yapmayı ihmal etmiyordu. Kendi kendine çok acıdı. Ölesiye acıdı . Hala filmlerden gönderme yaparak neyi ispatlamaya çalışıyordu. Hem de kendisine.

Kendinden yeterince nefret ettiğini farkedince demiri kavrayan elleri yavaşça çözüldü. Boşluğa bırakıverdi kendini. Onlarca kat yükseklikten düşerken saçları rüzgarın etkisiyle darmadağın olurken, gözleri yaşarıyor, deri ceketi bir penguen kanadı gibi uçamayacağını bilerek çırpınıyordu. Asfaltın rengi gitgide daha da belirginleşiyor, bu da adrenalin seviyesinin her geçen salisede biraz daha yükselmesine sebep oluyordu. Koskaca bir adamın daha önce defalarca yaralanan, paramparça edilen kalbi, bu heyecana daha fazla dayanamamış ve atmayı bırakmıştı. Köşede birisi vardı ama. Bir kız. Ayağında lacivert converseleri, üzerinde o soğukta giyilmesi kesinlikle absürt kaçmış tanıdık bir t-shirt, sırtına dökülen boynuna bağlı kırmızı bir pelerin. Yüzü tam seçemiyor olsa da kim olduğunu biliyordu sanki. Ölü bedeni yere çarpmaya o kadar yakındı ki ama…

Kırmızı pelerinini savurarak uçtu köşedeki kız. Ölü bedenini yere çarpmaya santimetreler varken kavrayıverdi. Onun öldüğünün farkında bile değildi. Yavaşça yere inerken bir yandan da, “korkma kurtardım seni, tam da her şey bitti derken” dedi. Yüzünde süperkahramanlara has, tanıdık bir o kadar da samiyetsiz bir gülümseme vardı ki, kurtardğını zannettiği kişinin ölmüş olduğunu farketti. “Ama, ama kurtardım seni, yakaladım, yakaladım, ölmüş olamazsın”. Bu kadardı boş sokakta yankılanan ses. Cansız beden cevap vermeyi çok istedi ama konuşamadı. Onu öldüren kişinin kollarındaydı şu anda.

“Beni yaşarken sen öldürdün. Tam ölecek iken gelip, beni hayata döndürebileceğini düşünmedin umarım”. Söylediği son sözler kendisiyle beraber bulunduğu yeni boyutun boşluğunda yankılanarak kayboldu.

Facebook.com domain adını taşıyan internet sitesinin ne işe yaradığından bahsetmeye fazla gerek yok, çünkü hemen hemen hepimizin bir adet nüfus cüzdanı ve bir adet Facebook hesabı mevcut bilindiği gibi.(Nüfus Cüzdanını kaybedenleri hariç tutuyorum )

Asıl konuya gelecek olursak,
“Facebook’ta oluşturduğum kullanıcıya ait tüm bilgileri nasıl silebilirim?” şeklinde bir sorunuz mu var? Tüm fotoğrafları, arkadaş listemi, email adresimi … Her şeyi. Bunun cevabı şüphesiz ki hesabınızı pasif duruma getirmek (deactivate etmek) değildir. Bu durumda fotoğraf dahil tüm bilgileriniz diğer kullanıcılar tarafından görünmez duruma gelir fakat facebook’a ait veritabanında tüm bu veriler tutulur.

Peki Facebook hesabımı tamamen silebilir miyim?
Bu sorunun cevabı yakın zamanda Facebook’a açılan bir davaya kadar hayır idi. Ta ki bahsi geçen dava ile mahkeme tarafından istenildiği taktirde kullanıcılara bilgilerini veritabanından sildirme hakkı tanınana kadar. Tabi Facebook bu karardan hoşnut değildi. Nitekim tüm dünya da 350 milyondan fazla insanın ne renk don giydiğine kadar tüm bilgilerini pek fazla çaba harcamadan elde etmişlerdi. Bu büyük bir güç demekti. İşte bu yüzden de Facebook size hesabınızı sildirmek için herhangi bir kolaylık sağlamıyor aksine size hesap silme linkini göndermemek içinden elinden geleni yapıyor.Fakat yeterince uğraşırsanız bu linki elde edebiliyorsunuz. İşte bu yüzden sizinle bu link’i buradan paylaşmak istiyorum(Beni Tıkla)

Adımlar takip edildiği taktirde hesap silme işlemi yürürlülüğe konuyor. Eğer 7 gün boyunca hesabınızı açmamayı becerebilirseniz… Ta taaa. Hesabınız silinmiştir. Facebook’suz sosyal dünyaya hoş geldiniz.

Eee şimdi facebook hesabımda da yok;

Ben platonik aşkımın resimlerine nerden bakacağım? Kimlerle neler yaptığını nerden öğrenip nasıl efkarlanacağım?

Eski sevgilimin yeni sevgilileri hakkında bilgileri nasıl toplayacağım?Yeni sevgilisinin nasıl bir hayvan/kaşar olduğunu nasıl iddia edeceğim?

Barda yeni tanıştığım tatlı çocukla muhabbeti nasıl ilerleteceğim?(Telefonumu verseydim çok ucuz gözükürdüm. Facebook’tan eklemek daha pahalı gösteriyor beni. Nitekim ben malım. Bir fiyatım var.)

Yeni saç rengimi ilkokul arkadaşlarıma nası göstereceğim?

Kimlerin sevgilisi olup, kimlerin sevgilisi olmadığını nasıl bileceğim(Meali:Kime sulanıp sulanmam gerektiğini nasıl bilebilirim?)

Anasınıfında eteğini kaldırdığım kız arkadaşlarımın fotoğraflarına bakıp kendi kendime “Ulan bu resmen taş olmuş” yorumunu yapamayacak mıyım?

Tüm bu soruların yanıtlarıyla bir sonraki yazımda sizlerle olacağım. Bir sonraki yazıma kadar sizler facebook hesaplarınızı kapatmış ve üzerinize rahat bir şeyler almış olarak(yalnızca bayan okurlar lütfen) beni bekleyin.

Saygılarımla.

Fikir olarak bobiler‘den bir farkını göremediysem de fakeblog‘da da enfes monteler, pardon, fake’ler bulmak mümkün. Özellikle de Microsoft Word ghetto versiyonunu görüp de paylaşmamak olmaz diye düşündüm.

Peace out!

”C’est en faisant n’importe quoi qu’on devient n’importe qui”* şeklindeki manidar deyişi ve yukarıdakine benzer onlarca videosu ile Rémi Gaillard artık yalnızca Fransa’da değil, tüm dünya çapında tanınan bir isim haline geldi. Zira sitesini bugüne kadar 200 milyondan fazla kişinin ziyaret ettiği söyleniyor. Aslına bakarsanız, 1999 yılından beri saçma sapan (!) işler yapan Rémi’nin bu başarısında şaşırılacak bir şey yok. Tam anlamıyla bir Internet çocuğu olan Rémi, klasik görsel medyanın yerini çok daha değişik bir (hatta birden çok) formun alacağını önceden görüp, bu yeni ve amiyane tabirle en çok ”iş yapan” alana zamanında yönelmesini bilmiş biri.

Her şey iyi hoş da, şu yaptıklarını Türkiye’de yapıyor olsaydı başına acaba neler gelirdi bugüne kadar?

——————————————-

* Bu cümleyi İngilizce’ye pek çok farklı şekilde çevirmek mümkünse de, sitede şu şekilde çevrilmiş: ”It’s by doing whatever that ones becomes whoever”

Çok serbest bir çeviri örneği: Alakasız işler yaparak, alakasız herifin teki olursun.

bence huzur dolu bir kitap. bana mutluluk veren bir kitap.

görüşlerinizi, yorumlarınızı, eleştirilerinizi bekliyorum.

selamlarımla.

emre akçaoğlu

Cartman’ın gıdısını sevmek isteyenler, Stan’in babasının bıyıkların hasta olanlar, Kenny’nin gürül gürül sesi için çıldıranlar, Timmy’i her görüşünde timmmaaaaaayh diye haykıranlar. Sizlere sesleniyorum. Bugün yıllardır üzerinde çalıştığım bir araştırmanın sonuçlarını sizlerle paylaşacağım.

Evet başlıktan anladığınız gibi southpark’ın şu ana kadar çekilmiş tüm bölümleri içinde bir top5 sıralaması yaptım. Buyrun.

1-S05 E01 Scott Tenorman Must Die

Evet listemizin tepesinde South Park’ın en unutulmaz bölümlerinden birisi olan Scott Tenorman Must Die var. Bölüm Scott Tenorman adlı 9uncu sınıf öğrencisinin kanına susayarak, Eric Cartman’a kıllarını satmasıyla başlıyor. Cartman kılları satın alınca ergenliğe gireceğini düşünmek gibi bir hataya düşüyor. Bunun akabinde Cartman Tenorman’a kaptırdığı 10$’ı geri almak için harekete geçiyor fakat her yaptığı hamle de Tenorman tarafından biraz daha aşağılanıyor. Bölümün sonunda ise Cartman, Scott Tenorman’ın annesiyle babasını öldürtüp, yemek festivalinde Tenorman’ın yaptığı yemeğin içine karıştırıp, Tenorman’a yediriyor. Tüm bunlar olup biterken Scott Tenorman’ın bu içler acısı durumunu görmesi için Tenorman’ın favori grubu Radiohead’i de bir şekilde South Park’a getiriyor. Bölümün özeti ise bölümün sonunda Kyle’ın cümleleriyle geliyor

Kyle:Dude, i think it might be best for us to never piss Cartman off again.

Stan:Good call.

2-S09 E05 The Losing Edge

Hepimiz okul yıllarında zorla futbol, basketbol, hentbol vs. takımlarına alınmadık mı? Nefret ederek gitmedik mi o antremanlara? Oynadığımız maçlardan hiç zevk almadık değil mi? İşte bu bölüm  bizim çocukların zorla baseball takımına alınmasını konu ediniyor. Durum böyle olunca bizim çocuklar maçları kaybetmek için elinden geleni yapıyor. Fakat karşılarında kaybetmek için daha istekli takımlar olunca “Southpark Elemantary” eyalet şampiyonu oluyorlar.

Not : Stan’in babasının maçları izlerken tribünde çıkardığı kavgalar gülmekten krize girmenize sebep olabilir.

3-S06 E13 The Return of the Fellowship of the Ring to the Two Towers

Stan’in babası kiraladığı Lord of the Rings DVD’sini kiraladıkları dükkana geri göndermesi için çocuklardan bir ricada bulunur. Çocuklar DVD’yi alır ve Randy Marsh’ın istediğini yerine getirmek üzere yola koyulurlar. Tabi Randy Marsh’ın atladığı konu LOTR DVD’si ile kendisi için kiraladığı pornografik içerikli DVD(Backdoor Sluts 9)’yi karıştığıdır. Bunların üzerine yaşananlar Yüzüklerin efendisi jargonuna bolca göndermeler yapılarak mükemmel bir şekilde sunulmuştur. Filmin Sonunda tüm ebeveynlerin bir araya gelerek tüm porno terimlerini teker teker açıklaması ise dumurla karışık kahkahalara sebep oluyor.

4-S07 E09 Christian Rock Hard

Grup Adı : MOOP

Vokal:Cartman

Bas:Stan

Elektro:Kyle

Drums:Kenny

Evet. Elemanlarımız bu sefer de “Rock Band “ kurma hayaliye yanıp tutuşmaktadırlar. Fakat grubun kuruluş aşamasında Cartman yine Kyle ile takışınca, Cartman gruptan ayrılır ve ayrılırken de Kyle ile kendi albümünü yapıp, 1.000.000 satıp, platin plak alacağı üzerine 10$’lık iddiaya girerler. İşe Butters ve Token’ı yanına alarak başlar. Ne de olsa Token zencidir ve doğuştan “Bass Guitar Playing” switch’i ON olarak gelmektedir. Sıra ne tür müzik yapacaklarına kara verme aşamasındadır. Cartman 1.000.000 satmanın en kolay yolunun, Christian Rock yapmak olduğunu, çünkü koyu hıristiyanların bu albümleri alacak kadar aptal olduğunu söyler. Gruplarını adını bu paralel de Faith+1 koyarlar. Olaylar gelişir, Cartman sözünü tutar ve Faith+1’ın albümü 1.000.000 satar.

Eleştiri ve taşlamalarıyla bilinen senaristler bu sefer de internetten müzik indirme konusuna mükemmel bir açıdan bakmamızı sağlamışlar.

Not:Faith+1 isimli grubun mükemmel albümünde bulunan bazı şarkılar:Body Of Christ, Touch Me Jesus, I Found Jesus, Christ Again. Eklemekte fayda var ki Faith+1 albümü 1.000.000 sattıktan sonra Cartman’ın tepkisi “Fuck Jesus” olmuştur.

5 – S07 E05 – Fat Butt and Pancake Head

Cartman eline bir kostüm geçirip yarattığı kuklaya Jennifer Lopez adını verirse ne mi olur? Tüm amerika ve latin dünyasının sevgilisi olur. Albümler yapar. Ben Affleck’le sevişir. Gerçek J Lo’nun anlaşmalı olduğu plak şirketinden kovulmasına sebep olur.  Kült tabirle bahsetmek gerekirse kahkaha fırtınası şeklinde geçen bir bölüm.  Son olarak Cartman’ın annesine seslenişiyle bitirelim.

Cartman : Mooooom, Ben Affleck is naked in my bed!

Bir sonraki yazımda görüşebilmek dileğiyle.

Respect My Authoritaaa!!!

Yeni temamız hayırlı uğurlu olsun diyor (temayla ilgili yorumda bulunabilirsiniz), siftahını yapıyorum.

Her zaman gayri ciddi yazılar yazacak değiliz ya; bugün sizlere Avrupa Komisyonu tarafından verilen Leopoldo Costa ödülünden bahsedeceğim. Kabaca tarif etmek gerekirse bu ödül Avrupa Komisyonu (DG Interpretation) tarafından Avrupa Birliği’ne üye ve aday ülkelerdeki konferans tercümanı adaylarını teşvik etmek için verilen bir ödül. Ödüle ismini veren merhum Leopoldo Costa da zaten DG Interpretation’ın efsanevi çevirmenlerinden biri. Süreç şu şekilde işliyor: size ünlü bir kimseden bir alıntı veriliyor ve bu alıntıdan yola çıkarak İngilizce, Fransızca veya Almanca bir konuşma hazırlamanız isteniyor. Bu konuşmayı siz baştan sona kağıda (dijital olanına) dökersiniz, dökmezsiniz orası Brüksel’dekileri ilgilendirmiyor. Son katılım tarihine kadar dünyalar tatlısı Mihaela Prica’ya 2 adet word dosyası göndermeniz isteniyor: 1) +/- 800 karakter uzunluğunda bir özet ve 2) +/- 5500 karakter uzunluğunda bir konuşma planı. Daha sonra ise katılımcılar arasından ilk üçe girenler Brüksel’de her yıl düzenlenen DG Interpretation-Universities konferansına davet ediliyorlar ve dünyanın en büyük konferans çevirmenliği birimini yakından görme fırsatına erişmiş oluyorlar.

Yukarıda geçen sene 1.lik ödülünü kazanan Magdalena’cığımın (affına sığınarak netten afırdığım) diplomasını görüyorsunuz. Epey küçük yazıyor, üşenir okumazsınız, ben burdan geçen senenin konusunu da yazayım:

If you talk to a man in a language he understands, that goes to his head. If you talk to him in his language, that goes to his heart.

Nelson Mandela

Bu seneki alıntı ise Empire of the Sun‘ın yazarı J. G. Ballard’dan:

Science and technology multiply around us. To an increasing extent they dictate the languages in which we think and speak. Either we use those languages, or we remain mute.

Fikir hoşunuza gittiyse ve Brüksel’de Komisyon’un birbirinden yetenekli ve deneyimli konferans çevirmenleri arasında 3 gün geçirme şansı sizi cezbettiyse, kaleme kağıda (ya da daha büyük bir ihtimalle klayve ve fareye) sarılmadan önce şunu da bilmenizde fayda var; katılım yalnızca EMCI (European Masters in Conference Interpreting) programlarında okuyan ve Komisyon’dan burs almaya hak kazanmış kişilere açık.

Hadi bana iyi şanslar o zaman :)

Şubat sonu Mart başı gibi 2. bir Leopoldo Costa ödülü yazısı yazabilmek dileğiyle…